ز اسرار دهانی حرف چندی کرده ام انشا

مکیدن ازلب هر عضو بوسی زد دهانم را

نفس بودم جنون پیمای دشت بی نشان تازی

دل از آیینه گردیدن گرفت آخر عنانم را

به جز شخص عدم بیدل که می فهمد زبانم را