عشق می بازد سراپایم به نقش عجز خویش

ناز بسیارست برمن بخت واژون مرا

داغ یاسم ناله را درحلقه حیرت نشاند

طوق قمری دام ره شد سرو موزون مرا

خاکساریهاست لازم بید مجنون مرا

غافلم بیدل زگرد ترکتازیهای حسن

می دمد خط تاکند فکر شبیخون مرا