کاین بحر در آغوش گهر ریخت کران را

دیدار پرستیم مپرس از رم و آرام

پرواز نگاه است تحیر قفسان را

دل جمع کن ازکشمکش دهر برون آ

گردون همه پرواز و زمین جمله غبار است

منزل بنمایید اقامت طلبان را

سرمایه چو صبح از دو نفس بیش ندارید