در راستی افزونی زخم است سنان را

ایمن نتوان بود ز همواری ظالم

حیرت لگن شمع زبان ساز دهان را

بنیاد کج اندیش شود سخت ز تهدید

ممسک نشود قابل ایمان خساست

از بند قوی مهره مکن پشت کان را

ما را به غم عشق همان عشق علاج است