ز محو جلوه ات شوخی سر مویی نمی بالد

حجابی نیست جزگرد نفسها صبح عریان را

غباری دیده ای دیگر ز حال ما چه می پرسی

شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را

نگه در دیده آیینه خون شد چشم حیران را

زگرد رنگ این گلشن ، نبود مکان برون جستن

به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را