که پامالی بود بالیدن این عاجزگیاهان را

چه امکان است خاک ما نظرگاه بتان گردد

فریب سرمه نتوان داداین مژگان سیاهان را

رعونت مشکل است از مزرع ما سربرون آرد

گواهی چون خموشی نیست بر معموره دلها

سواد دلگشایی سرمه بس باشد صفاهان را

زشوخیهای جرم خویش می ترسم که در محشر