مزاج فقر ما باگرم وسرد الفت نمی گیرد

مژه برداشتن کوهی است استغنا نگاهان را

صدایی از درای کاروان عجز می آید

که حیرت، هم به راهی می بردگم کرده راهان را

هوایی نیست بیدل سرزمین بی کلاهان را