ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن

که برآلایش باطن تصرف نیست صابون را

مشو زافتادگان غافل که آخر سایه عاجز

به پهلو زیردست خویش سازدکوه وهامون را

به سر خاکستر است از دورگردون طبع موزون را