پیکر مجنون به تشریف دگرمحتاج نیست

حیله بسیار است خوی ناپشیمان تو را

طیلسان را از غبار خود به دوش افکندنست

تا توان بستن به دل احرام دامان تو را

کسوت خارا همان زیباست عریان تو را

نشئه عمر خضر جوش دوبالا می زند

گر عصا گیرد بلندیهای مژگان تو را