کس نمی خواهد ته پا شیشه بشکسته را

جوهر وارستگان مشکل اگر ماند نهان

راه در چشم است گرد بر زمین ننشسته را

از شکسش دل نمی افتد ز چشم اعتبار

موج چون با یکدگر جوشیدگوهرمی شود

دل توان گفتن نفسهای به هم پیوسته را

غنچه ها در بستر زخم جگر آسوده اند