ای نسیم آتش مزن دلهای الفت خسته را

موج چون با یکدگر جوشیدگوهرمی شود

دل توان گفتن نفسهای به هم پیوسته را

غنچه ها در بستر زخم جگر آسوده اند

باکلام آبدارت کی رسد لاف گهر

بیدل اینجا اعتباری نیست حرف بسته را