نشئه را از شوخی خمیازه ساغر چه باک

طبع دون کی پاس داردنکته سربسته را

یاس کرد آخر سواد موج دریا روشنم

خواندم از مجموعه آفاق نقش شسته را

نیست از زنجیرپروا ناله وارسته را

خصم عاجز را مدارا کن اگر روشندلی

می کشد شمع ازمژه خاربه پا بشکسته را