محوشد هستی وتشویش من وماکم نشد

می کشد شمع ازمژه خاربه پا بشکسته را

نسخه حسن آنقدر روشن سوادافتاده است

کز تغافل می توان خواندن خط نارسته را

شبهه بسیار است مضمون ز خاطرجسته را

تا زغفلت وارهی درفکرجمعیت مباش

تهمت خواب است مژگان بهم پیوسته را