هرکجا عبرت سواد خاک روشن می کند

نشئه باشد مختلف در هر طبیعت باده را

اشک یاس آلوده بود، از دیده بیرون ریختم

خاک بر سرکردم این طفل ندامت زاده را

خجلت کوری ست چشم از نقش پا نگشاده را

بی نفس گشتن طلسم راحت دل بوده است

موج منزل می زنم تا محوکردم جاده را