موج منزل می زنم تا محوکردم جاده را

هرکجا عبرت سواد خاک روشن می کند

خجلت کوری ست چشم از نقش پا نگشاده را

بی نفس گشتن طلسم راحت دل بوده است

بیدل از تسلیم ، ما هم صید دلهاکرده ایم

نسبتی ، با زلف می باشد سر افتاده را