گرد رم به دام نفس واتپیده را

خالی ست بزم صحبت ما ورنه در میان

فرصت کجاست اشک ز مژگان چکیده را

اندیشه فال وهم زد و عمر نام کرد

گرداب را نشد خس و خاشاک عیب پوش

مژگان ندوخت چاک گریبان دیده را

دردسر زبان مده از حرف نارسا