کرد آب بی زبانی مینای بسملم

از خم برون میار می نارسیده را

در زیر چرخ یک مژه راحت طمع مدار

آفت شناس سایه سقف خمیده را

در موج خون صداست گلوی بریده را

خواری جزای پای ز دامن کشیدن است

دریاب اشک از مژه بیرون دویده را