در دام اضطراب کشد عشق را هوس

دریاب اشک از مژه بیرون دویده را

تا زندگی ست عمر اقامت نصیب نیست

وحشت شکسته دامن صبح دمیده را

آرام نیست آتش خاشاک دیده را

بیدل به دام سبحه محال است فکر صید

بی موج باده طایر رنگ پریده را