عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت

سیل شد تردستی معمار این ویرانه را

تاکنم تمهید آغوشی دل از جا رفته است

درگشودن شهپر پرواز بود این خانه را

ناخن سرخاری دلها مگردان شانه را

هر سیندی گوش چندین بزم می مالد به هم

خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را