پاک بینان از خم دام عقوبت ایمنند

شوخی جوهر بود در دیده خس آیینه را

وقت عارف از دم هستی مکدر می شود

چون سیاهی زیر می سازد نفس آیینه را

در نظربازی نمی گردد عسس آیینه را

از تماشاگاه دل ما را سر پرواز نیست

طوطی حیران ما داند قفس آیینه را