مکن ای غنچه صرف خواب شبهای جوانی را

فسون جاه عذر لنگ سازد پرفشانی را

به غلتانی رساند آب درگوهر روانی را

چوگل دروقت پیری می کشی خمیازه حسرت

نباید راستی از چرخ کجرو آرزوکردن

مبادا با خدنگیها بدل سازی کمانی را

چه داری از وجود ای ذره غیر ازوهم پروازی