سجودی می برم چون سایه درهر دشت ودربیدل

نشان پوچ بسیار است این تیر هوایی را

طریق امن سرکن وضع بیکاری غنیمت دان

که خار از دور می بوسدکف پاک حنایی را

جبین برداشت ازدوشم غم بی دست وپایی را