چون شمع حضوری نشد آیینه هوشت

غیر از مژه برداشتنت بام تماشا

تا آینه ات زنگ تغافل نزداید

هرگز به چراغی نرسد شام تماشا

ناپخته عبث سوختی ای خام تماشا

زان حلقه عبرت که خم قامت پیری ست

داردکف خاک تو نهان دام تماشا