سایه افکند به سر بستر ما

جهد ازآیینه ما زنگ نبرد

منفعل شدکف روشنگر ما

خواب ما زبر سیاهی ببالد

عمرها شدکه عرق می گرییم

شرم حسنی است به چشم ترما

حیف همت که زمانی چوحباب