آیینه هرنفس ننمایی دچارما

نقش قدم ز خاک نشینان حیرت است

امید نیست واسطه انتظار ما

تمثال ما همان نفس واپسین بس ست

تمکین به سازخنده مواسا نمی کند

ازکبک می رمد چو صداکوهسار ما

غیرت ز بس که حوصله سامان شرم بود