چون سحر تاکی شودشبنم قفس بردارما

گرهمه مخمل شودخواب بهار اینجاتراست

سایه گل پر عرق ریزست درگلزار ما

تا نگه رنگ تامل باخت پروازیم و بس

بوی گل مفت تامل هاست گر وامی رسی

نبض واری در نفس پر می زند بیمار ما

ذره ایم از خجلت سامان موهومی مپرس