شمع محفل درگشاد چشم دارد سوختن

کزگداز بال و پر وا می شود منقار ما

چون شرر وحشت قماشان دکان فرصتیم

چیدن دامان رواج گرمی بازار ما

فرق حیران است در اقبال تا ادبار ما

با همه یاس اعتماد عافیت بر بیخودی ست

ناکجا در خواب .غلتد دیده بیدار ما