که چو سبحه هرقدم اوفتد به هزار آبله کار ما

همه را به عالم بخودی قدحی ست از می عافیت

سر و برگ گردش رنگ ببین چه خطی کشد به حصار ما

دل ناتوان به کجا برد الم تردد عاجزی

به سواد نسخه نیستی نرسید مشق تاملت

قلمی به خاک سیاه زن بنویس خط غبار ما

صف رنگ لاله بهم شکن ، می جام گل به زمین فکن