که چو صبح در دم امتحان نفتد بر آینه بار ما

نه به دامنی ز حیا رسد نه به دستگاه دعا رسد

چورسد به نسبت پا رسدکف دست آبله دار ما

چو خوش است عمر سبک عنان گذرد ز ما و من آنچنان

چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی

زده است ساغررنگ وبو به دماغ غنچه بهار ما