هرجاست دست و تیغی یازیده اند بر ما

چون گوهر از چه جرات زین ورطه سربرآریم

امواج آستینها مالیده اند بر ما

در عرصه گاه عبرت چون رنگ امتحانیم

ای دانه چند نالی از آسیای گردون

ما را ته زمین هم ساییده اند بر ما

انسان نشان طعن است درکارگاه ابرام