بهار بیخودی افسوس گل نکرد زمانی

جنون مگرکه قیامت گری برآورد از ما

به رنگ غنچه نداریم برگ عشرت دیگر

شکست شیشه مگر ساغری برآورد از ما

که رنگ رفته چمن پیکری برآورد از ما

در انتظار رهایی نشسته ایم که شاید

به روی ما مژه بستن دری برآورد ازما