عریان گذشت زین چمن امید ویاس ما

تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما

دل داشت دستگاه دو عالم ولی چه سود

با ما نساخت آینه خودشناس ما

خاکی و سایه ای همه جا فرش کرده ایم