خال زیاد فرض کن و نرد وهم باز

بی ربطیی که داشت نرفت از حواس ما

جز زیر پا چو آبله خشتی نچید ه ایم

دیگرکدام قصر و چه طاق و اساس ما

بر هیچ تخته ای نفتاده ست طاس ما

صد سال رفت تا به قد خم رسیده ایم

بیدل چه خوشه هاکه نشد نذر داس ما