چندان که وارسی به سر ماست خاک ما

افتاده زندگی به کمین هلاک ما

ذوق گداز دل چقدر زور داشته ست

انگور را ز ریشه برآورد تاک ما

بردیم تا سپهر غبار جنون چو صبح