ذوق گداز دل چقدر زور داشته ست

افتاده زندگی به کمین هلاک ما

چندان که وارسی به سر ماست خاک ما

انگور را ز ریشه برآورد تاک ما

بردیم تا سپهر غبار جنون چو صبح

برشمع خنده ختم شد ازجیب چاک ما