که هزار میکده می دود به رکاب گردش رنگ ما

به خیال چشم که می زند قدح جنون دل تنگ ما

به حضور زاویه عدم زده ایم بر در عافیت

که زمنت نفس کسی نگدازد آتش سنگ ما

به دل شکسته ازین چمن زده ایم بال گذشتنی