به حضور زاویه عدم زده ایم بر در عافیت

به خیال چشم که می زند قدح جنون دل تنگ ما

که هزار میکده می دود به رکاب گردش رنگ ما

که زمنت نفس کسی نگدازد آتش سنگ ما

به دل شکسته ازین چمن زده ایم بال گذشتنی

که شتاب اگرهمه خون شود نرسد به گرد درنگ ما