نفس آبیار عرق مکن زحدیث غیرت جنگ ما

به دل شکسته ازین چمن زده ایم بال گذشتنی

که شتاب اگرهمه خون شود نرسد به گرد درنگ ما

کسی از طبیعت منفعل به کدام شکوه طرف شود

به فسون هستی بیخبر، زشکست شیشه دل حذر

شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما

گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان