به فسون هستی بیخبر، زشکست شیشه دل حذر

که شتاب اگرهمه خون شود نرسد به گرد درنگ ما

کسی از طبیعت منفعل به کدام شکوه طرف شود

نفس آبیار عرق مکن زحدیث غیرت جنگ ما

شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما

گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان

سبکیم ین همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما