گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان

نفس آبیار عرق مکن زحدیث غیرت جنگ ما

به فسون هستی بیخبر، زشکست شیشه دل حذر

شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما

سبکیم ین همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما

ز دل فسرده به ناله ای نرسید تاب وتب نفس

ببرید ناخن مطرب ازگره بریشم چنگ ما