ز دل فسرده به ناله ای نرسید تاب وتب نفس

شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما

گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان

سبکیم ین همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما

ببرید ناخن مطرب ازگره بریشم چنگ ما

سخن غرور جنون اثر، به زبان جرات ماست تر

مژه بشکنی به ره نظر، پراگردهی به خدنگ ما