ببرید ناخن مطرب ازگره بریشم چنگ ما

گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان

سبکیم ین همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما

ز دل فسرده به ناله ای نرسید تاب وتب نفس

سخن غرور جنون اثر، به زبان جرات ماست تر

مژه بشکنی به ره نظر، پراگردهی به خدنگ ما

چه فسانه ازل و ابد چه امل طرازی حرص وکد؟