چه فسانه ازل و ابد چه امل طرازی حرص وکد؟

ببرید ناخن مطرب ازگره بریشم چنگ ما

سخن غرور جنون اثر، به زبان جرات ماست تر

مژه بشکنی به ره نظر، پراگردهی به خدنگ ما

به هزارسلسله می کشد سرطره توزچنگ ما

ز غبار بیدل ناتوان دل نازکت نشودگران

که رود زیادتوخودبه خود چونفس زآینه زنگ ما