در قفس عافیت هرزه فسردیم حیف

نیست ز منزل برون جاده و فرسنگ ما

پرده سازنفس سخت خموشی نواست

رشته مگر بگسلد تا دهد آهنگ ما

شور شکستی نزدگل به سر رنگ ما

سعی گوهر برگرفت بار دل از دوش موج

آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما