رشته چندین امل یک گره آمد به عرض

آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما

عالم بی مطلبی عرصه پرخاش کیست

نیست روان خون زخم جزعرق ازجنگ ما

بر دو جهان مهر زد یاس دل تنگ ما

بیدل از اقبال عجز درهمه جا چیده است

آبله و نقش پا افسر واورنگ ما