دلدارگل به دست فرنگ خودیم ما

رسواییی به فطرت ناقص نمی رسد

مجنون قبا ز جامه تنگ خودیم ما

از صنعت مصوررنگ حنا مپرس

کس محرم ادبگه ناموس دل مباد

جایی رسیده ایم که ننگ خودیم ما

تا زنده ایم تاب وتب از ما نمی رود