گل به سر داریم تا دستی به سر داریم ما

بی تامل صورت احوال ما نتوان شناخت

کسوت آهی چو دود دل به بر داریم ما

از ندامت سیرها در باغ عشرت می کنیم

چون حباب اینجا متاع خانه برق خانه است

آه نتوان گفت ، آتش در جگر داریم ما

گرچه از جوهر سرافرازی ست ما را چون چنار