شعله گر دارد مقام عافیت خاکسترست

دهرشور محشرست وپنبه درگوشیم ما

ساز تشویش عدم از هستی ما می دمد

عافیت بی اضطرابی نیست تا هوشیم ما

به که طاقتها به دست عجزبفروشیم ما

آمد و رفت نفس پر بی سبب افتاده است

کیست تافهمدکه از بهر چه می کوشیم ما