آمد و رفت نفس پر بی سبب افتاده است

عافیت بی اضطرابی نیست تا هوشیم ما

شعله گر دارد مقام عافیت خاکسترست

به که طاقتها به دست عجزبفروشیم ما

کیست تافهمدکه از بهر چه می کوشیم ما

زندگی تنها وبال ما نشد ز اقبال عجز

نیستی هم بارتکلیف است تا دوشیم ما