بحر هم نتواند از ماکرد رفع تشنگی

از صفای دل چوگوهر پنبه درگوشیم ما

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق

ازنی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

جوهریم آب از دم شمشیر می نوشیم ما

گاه در چشم تر وگه برمژه گاهی به خاک

همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما